Over ons

10 jaar Meer van Lenten - Oud en charmant...schone schijn?

Mei 2006.

Ik neem u in dit verhaal mee naar een schitterende woensdagmorgen in het vroege voorjaar van 2006. De natuur op zijn mooist. Echt tijd om daar van te genieten hadden Jeroen, Angelina en ik niet echt. Er lagen maar liefst tien Skûtsjes voor de wal en ruim 100 gasten zaten heerlijk op het terras. Ze waren van heinde en verre gekomen om na de koffie aan boord te gaan voor een zeiltocht over de Friese meren. We waren er maar druk mee. Terwijl ik de een koffie en gebak verzorgde, liepen de anderen met manden vol proviand naar de boten toe.

Aangetrokken door de bedrijvigheid, kwamen ook nog toevallig passerende fietsers en wandelaars langs voor een heerlijke kop koffie en gebak. Geen probleem, plaats genoeg op het grote terras! Deze gasten kregen uitleg over wat er gebeuren ging. Want het inschepen en het wegvaren van die prachtige Skûtsjes is echt de moeite waard om naar te kijken.

In alle drukte zag ik hem opeens. Aarzelend kwam hij aanlopen, zwaar steunend op een rollator. Zichtbaar liep hij met pijn, maar het door de tijd getekende gezicht met de vriendelijke lach, stal meteen mijn hart. Of er nog een plekje was voor een oude man?

Nou en of er een plekje voor hem  was. Ik smolt gewoon voor de glimlach en de vriendelijke stem.

Ik zocht een heerlijke plek voor hem uit. Beetje schaduw,  uit de wind en met uitzicht op de boten, een kussentje voor de rug, kop cappuccino, appelgebak met slagroom en tussen alle bedrijven door  bracht ik hem nog even de ochtendkrant. Helemaal tevreden nestelde de man zich op het terras en zichtbaar genoot hij van alle aandacht en de drukte om hem heen.

Hij luisterde intensief naar onze uitleg en verheugde zich op het inschepen van de gasten en later het wegvaren van de Skûtsjes.

Hij vertelde dat hij veel met zijn vrouw gevaren had. Terherne was hun geliefde vaaromgeving. Eerst zeilend, later met een motorjacht en toen ook dat te veel werd kwam er een motorsloep. Met een brok in zijn keel vertelde hij dat dit allemaal over was. Zijn vrouw was overleden en de laatste boot was verkocht. Hij kon nu alleen maar kijken. Met nadruk op het woord, alleen….helaas.

Mijn hart kromp en eigenlijk onverantwoord lang, gaf ik nog wat extra tijd aan hem.

“Ga nu maar gauw naar je man”, zo zei hij, “” hij staat zo te wenken, ik zit hier heerlijk, we spreken zo nog wel even verder.” Ik holde naar Jeroen om op de steiger te controleren of echt alles aan boord was van alle schepen en om de gasten uit te zwaaien.

Daarna was het ook voor ons genieten en keken wij toe hoe alle tien de Skûtsjes zich los maakten van de steiger en als zwanen wegvoeren in de mooie voorjaarszon.

Tevreden dat dit deel van de dag zo goed was verlopen, liepen wij weer terug.

Ik miste  eigenlijk  direct ‘mijn’ oude baas. Vast naar de toilet, zo dacht ik terwijl ik zoekend om me heen keek.  We begonnen de koffieboel op te ruimen en het  viel  mij op, dat het toiletbezoek wel heel langdurig werd. De oude baas zou toch niet onwel geworden zijn? Toch maar even kijken. Niemand trof ik daar aan.

Ongerust keek ik om mij heen en toen riep een echtpaar mij. Of ik de oude baas soms zocht? Op mijn instemming zei de man met ingehouden lach,” ik ben bang dat mijn vrouw en ik hem hebben gezien. Vlak nadat jij, je man volgde naar de boten, zagen we dat de oude baas opeens heel kwiek op stond. Hij pakte de rollator onder zijn arm en in vol galop rende hij langs ons heen naar het parkeerterrein toe. Even later zagen wij een auto wegrijden.

Vreemd vonden wij dit, we moesten er eigenlijk ook een beetje om lachen.

Uitslover, vond mijn vrouw. Je lekker laten verwennen en niks mankeren, moet je hem zien rennen. En zag je dat hij bijna wegscheurde met zijn auto?

Verder dachten we er niet bij na. We waren eigenlijk heel druk met kijken.

Maar nu zien we jou zoeken….we denken dat jij de oude baas zoek, heeft hij soms niet betaald?”

Ik keek waarschijnlijk zo verbluft, dat ze het uitgierden van het lachen. Ik geef eerlijk toe, ik voelde me belazerd en bedonderd. Maar uiteindelijk lachte ik mee, aanvankelijk als de bekende boer met kiespijn , maar nu na al die jaren realiseer ik me dat het een komische situatie was.

En de gasten die getuigen waren geweest? Die rekende met een flinke fooi af, ter compensatie van de geleden schade en voor vertier dat ze hadden gehad…!

En de oude baas…nooit meer gezien. Maar u bent gewaarschuwd, oud en charmant…maar let op,  het kunnen boeven zijn!

Annette Lange.

Contactgegevens

Utbuorren 50
8493 MA Terherne

T 0566 689 280
E info@meervanlenten.nl

Route & contact

Nieuwsbrief

Blijf ons volgen:
Pagina delen
Sitemap Website en design door AddNoise internet & design