Over ons

Bloedstollende taferelen op de Achte

Meer van Lenten tien jaar, en nog wordt het nooit saai. Is het niet je personeel waar je leuke dingen mee beleefd, zijn het niet de gasten die je compleet verrassen, dan is deze keer de beurt aan mijn buurtgenoten en echtgenoot. Lees maar mee en ga in gedachten even naar een mooie hoge boom, aan het water, uit de wind en een heerlijke juni-zon die mens, dier verwarmt.

Puur, eerlijk en bewust gaat soms wel heel ver!

Al jaren proberen we (h)eerlijke producten uit onze directe omgeving in te kopen en dat lukt al weer enige jaren heel goed o.a. met potten honing. Onze plaatselijke imker en buurman Jan heeft drie bijenvolken en heeft samen met zijn vrouw Bea, een hoop plezier met de verzorging daarvan. Af en toe wordt er ‘geslingerd’ en stromen de potten weer vol met honing. Honing die u in ons restaurant proeft door uw salade, in sausen, en lunchgerechten, in tappenades. Wat u niet proeft is de moeite die hiervoor soms wordt gedaan. Daarom voor deze keer het verhaal met... Bloedstollende taferelen op de Achte.

Het was een mooie zomerdag in juni. Onze zoon had net de examenuitslag vernomen van school; geslaagd!, toen buurvrouw Bea voorbij snelde, al roepend dat er  een bijenvolk geland was  in de boom praktisch naast huis. Niet begrijpend keken we elkaar aan en schudde de blijdschap even uit ons hoofd om nog eens de woorden van Be tot ons door te laten dringen. Terwijl sr. zoonlief  op de foto zette bij de vlag en met de  schooltas, ging ik er toch maar even achter buurvrouw Be aan. Ongelooflijk maar waar,  een compleet bijenvolk had vlak bij ons een boom uitgezocht om bij te komen van een lange vlucht. Duizenden bijen zoemde rondom de boom en het was er zwart van de bijen. Op gepaste afstand keek ik gefascineerd toe. Wat een gezoem, maar wat fijn dat ze hoog in de boom zaten en totaal geen aandacht voor de mensen staand op de grond hadden.

Ja, dat dacht ik toen nog. Maar ik had buiten buurman Jan gerekend. Gehuld in een Imkerpak met een grote speci-ton onder zijn arm kwam hij aangerend. Jeroen inmiddels klaar met fotograferen kwam ook maar even kijken. Hij werd overtuigd door Jan, dat dit bijenvolk geadopteerd kon worden om vervolgens een goed leven te kunnen leiden in Terherne. Even later liep hij even later met een reusachtige ladder. Maar om onze buurman, weliswaar fit van lijf en leden, alleen dat klusje te laten klaren ging hem te ver. Hij kon toch wel hulp gebruiken. Voor Jeroen had Jan nog wel een kap. Voor handen en armen, zo verzekerde buurman, was een bedekkende kledij niet nodig. Want zo verzekerde Jan; “bijen prikken niet en als ze prikken voel je het niet. “Dus dat de armen onbedekt waren was zou geen enkel probleem geven.

Gefascineerd keken wij toe hoe buurman Jan naar boven klom op de ladder. De ladder werd door Jeroen met  één hand vastgehouden. De andere hand had hij nodig om de grote ton in evenwicht te houden welke bovenop zijn schouder rustte. En toen was daar het moment; met een reusachtige ganzenveer probeerde buurman Jan in één streek het bijenvolk in de ton te vegen. Helaas lukte het niet in één,  niet in twee, maar in drie keer. Intussen zwermden de bijen uit. Boos over de verstoring van de zoektocht naar een mooie rustplaats, prikten ze er lustig los in de eerste en beste blote armen die ze tegenkwamen.

Arme Jeroen, hij was helemaal aan de beurt. Maar loslaten mocht niet van buurman, nog even Jeroen en dan heb ik haar!  Want het ging natuurlijk om de koningin. Wij, buurtgenoten, keken gillend toe en riepen dingen als; “ gooi die ton neer”,  waarop Jan weer brulde; “ Nee, ff vasthouden nog”. Wij weer; “spring in het water”,  maar dichterbij komen  om hulp te geven, durfden wij ook niet. Er werd een tuinslang  uitgerold, zalven kwamen al uit EHBO-boxen, telefoon in de handen; er werd gebruld; “wanneer bel je 112?”

Na bloedstollende momenten, mochten de geheven blote armen de ton op de grond neerzetten. Terwijl buurman Jan voldaan naar beneden daalde, begon Jeroen met een intense snelheid een rondje op de Achte te rennen. Natuurlijk niet alleen; een hele zwerm bijen volgde hem als ware hij de koningin. Het duurde even, voordat de bijen door hadden dat die inmiddels in een specie-ton zat en toen dat eenmaal ontdekt was, keerden ze terug. En kon Jeroen de nog vastzittende bijen van zich afslaan.

Tijd voor EHBO door alle buurtgenoten. De een kwam met natte compressen, de anderen met zalfjes, weer iemand met drinken, paracetamol voor als de pijn te erg zou worden…en Jeroen hij liet het zich tevreden aanleunen. Want eigenlijk viel de pijn wel mee. Buurman Jan ontfermde zich tevreden over het bijenvolk en wij telden de steken op de armen van Jeroen. Pff..wat een hoop. Bij een volgende landing ook voor hem voortaan een compleet imkerpak, zo werd er afgesproken. Het bijenvolk werd in de avond  op een fantastische wijze door Jan, de bijenkorf in geloodst. Buurvrouw Bea vertelde dat ze eenmaal thuis bijna drie liter suikerwater hebben opgedronken. Zo hongerig waren ze. Een teken dat ze al dagen onderweg zijn geweest. En het verklaarde dat ze fel aan het steken waren.

Dat doen ze namelijk anders nooit……!

Zo ziet u maar; puur , eerlijk en bewust…je moet er wat voor over hebben, maar dan heb je ook wat. Denk daar maar aan als u weer eens de overheerlijke honing proeft. Zo van de imker, bij elkaar verzameld door een bijenvolk dat op een mooie dag in juni, is komen aanzwermen op de Achte.

September, 2015.

Annette Lange.

Contactgegevens

Utbuorren 50
8493 MA Terherne

T 0566 689 280
E info@meervanlenten.nl

Route & contact

Nieuwsbrief

Blijf ons volgen:
Pagina delen
Sitemap Website en design door AddNoise internet & design